Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

Πούστηδοι!!


Αυτό που αντίκρυσα μπαίνοντας στον καφενέ,
δεν το ματαξασυνάντησα!!

Ενας υπερογδοντάρης γέροντας όρθιος να...αγορεύει,
αγριεμένος, κουνώντας μιά γκλίτσα πάνω-κάτω
κι όλοι οι θαμώνες κάγκελο!

Εκανα νόημα για καφέ κι έκατσα...μακριά του!
"Πούστηδοι", "σκατορουφιάνοι", "αλήτες",
οι πρώτες λέξεις που έφτασαν στ΄αυτιά μου.

"Γαμώ τα πρέκια σας", συνέχισε ο αφιονισμένος.
"Πόσα σ΄έκοψαν, Παναγιώτη;" απευθύνθηκε
σ΄ένα ετοιμόρροπο γεροντάκι.
"Εσένα, ωρέ Θανάση;", συνέχισε.

"Πόσα πλερώντε για φάρμακα;".
"Πόσα δίντε στου γιατρό;". 

"Τι τρώτε ρε αναθεματισμένοι; Παπάρα προυί,
τσάϊ του βράδ΄και κουρκούτ΄ του μεσημέρ΄;".

"Πόσου έχτι χαράτσ΄; Ηρθαν οι τούρκοι πάλι;"

"Τι φκιάχν τα πιδιά σας;; Δλεύν; 
Τα ΄γγόνια τα δίντε καμιά δικάρα; Χα-χα!".

"Π΄νούσαμε 40 χρόνια, δούλεψαμι, έγιναμε
αθρώποι, έφαγαμι-ήπιαμι μιά στάλα
κι τώρα πάλι ΠΕΙΝΑ κι θάνατου μας έφιραν".   

Είπε κι άλλα ο γέρος. Απόκαμε.
Εκατσε στη καρέκλα, ρούφηξε μια γουλιά καφέ
κι άναψε μιά τσιγάρα-βάλσαμο.
Τον πλησίασα, έκατσα, πιάσαμε κουβέντα.
"Πολλά και σωστά είπες, θείο, γιατί;" τον τσίγκλισα.
"Εχω τρελλαθεί" απάντησε.
"Γεννήθηκα από φτωχά αρχίδια. Γραφτό μου.
Μεγάλωσα στη φτώχεια και στη στέρηση,
όπως όλοι σχεδόν στο...(είπε το όνομα του χωριού).
Γράμματα δεν έμαθα, δούλευα στο χωράφι και
σε οικοδομές. Από 10 χρονών.
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, ξενιτεύτηκα,
αλλά πρόκοψα. Μάστορας καλός. Μαζί και
τα παιδιά μου. Πρόκοψαν κι αυτά.
Δέκα βγάζαμε, πέντε στην άκρη. Νάχουμε
για τις δύσκολες μέρες.
Μετά εγώ σταμάτησα, άρχισαν κι οι αρρώστειες.
Πέθανε κι η μπάμπω, άστα.
Οχτώ χρόνια τώρα σταμάτησαν οι δουλειές.
Τα παιδιά τίποτα κι οι υποχρεώσεις βουνό...
Να τι έπαθα, όμως, σήμερα: έχω ένα διαμέρισμα 
εδώ και πήγα να πάρω το νοίκι, μιάς κι ήρθα.
Μ΄άνοιξαν τα παιδιά, δυό φοιτητές, μεσ΄τη θλίψη.
Εριξα μιά ματιά στο παγωμένο σπίτι και στη 
κουζίνα είδα μιά φραντζόλα και λίγο τυρί.
Ρώτησα και μ΄είπαν πως αυτό είχαν για φαί,
αυτό μπορούσαν ν΄αγοράσουν.
Και στο δωμάτιο...μιά σομπίτσα αερίου,
που ούτε τα αχαμνά τους δεν ζέσταινε.
"Γύρισε ο κόσμος ανάποδα.
Τους είπα δεν θέλω νοίκι κι έφυγα". 
......................................

Οργή; Αγανάχτηση; Ανθρωπιά; Αδιέξοδο;
Ισως όλα μαζί. Ισως κι αυτά νάναι λίγα.
Ισως νάναι μιά μικρογραφία.
Ισως ένα μήνυμα. Μια ΕΛΠΙΔΑ.

Ισως πρέπει να πάψουμε τα "πούστηδοι".
Και να περάσουμε στη "γκλίτσα".

Οσο υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος.

Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2014

ΑΛΙΑΡΤΟΣ.... LIFTING

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση τοποθέτησης καλαίσθητων πινακίδων ονοματοθεσίας αλλά και κατευθυντήριων στην πόλη της Αλιάρτου.
Η τοποθέτηση κρίθηκε αναγκαία στα πλαίσια της οργάνωσης της Πόλης, προκειμένου οι κάτοικοι ,αλλά και οι επισκέπτες να εξυπηρετούνται.
Αξιοσημείωτο είναι πως ενώ στο σχέδιο πόλης οι ονομασίες των περισσοτέρων οδών υπάρχουν, ουδέποτε τοποθετήθηκαν.

Το επόμενο άμεσο βήμα είναι η αρίθμηση των οικιών και ακλουθεί η ονοματοδοσία αρκετών ανώνυμων.
 

 ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΝΗΣΙΔΑΣ Λ.ΑΘΗΝΩΝ

 Σε εξέλιξη βρίσκεται το έργο της ανάπλασης της νησίδας της Λ.Αθηνών στην Αλίαρτο (παλαιάς Εθνικής Οδού),μήκους περισσότερου του ενός χιλιομέτρου.
Η ανάπλαση κρίθηκε αναγκαία από την Δημοτική Αρχή για λόγους ασφαλείας, καθόσον υπήρχε σοβαρό πρόβλημα για τους πεζούς, αλλά και για λόγους αισθητικής δεδομένου ότι η Λ. Αθηνών αποτελεί τον κεντρικό δρόμο της Αλιάρτου.
Ταυτόχρονα με την ανάπλαση διανοίγονται και διαβάσεις για ΑΜΕΑ, που δεν υπήρχαν.
Η ανάπλαση γίνεται με αυτεπιστασία, δηλ. ο Δήμος επιβαρύνεται μόνο με το κόστος των υλικών.
Αμέσως μετά θα συνεχιστεί η παρέμβαση στα πεζοδρόμια της Λ. Αθηνών
Ζητούμε την κατανόηση των Δημοτών και των διερχομένων για την όποια ταλαιπωρία υφίστανται.
 

Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

ΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ. Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ 1994-95

Δημοτικό Σχολείο Σωληναρίου Ν. Βοιωτίας

Δημοτικό Σχολείο Σωληναρίου (φωτό) Μάρτιος 1998
Το Σωληνάρι (το μπαλκόνι της Βοιωτίας) είναι χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Αλιάρτου. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του Ελικώνα, πάνω από την πεδιάδα της Κωπαΐδας, σε υψόμετρο 260 μέτρων και έχει πανοραμική θέα σ’ αυτή. Το βράδυ μάλιστα όταν ο καιρός είναι καθαρός φαίνονται τα φώτα των αυτοκινήτων που κινούνται στην εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας στο ύψος του Κάστρου Βοιωτίας, παρά τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει τα δύο σημεία.
Απέναντι από την κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου.
Έχει πληθυσμό περίπου 450 κατοίκων και απέχει 12 χλμ από τη Λειβαδιά.
Το Δημοτικό Σχολείο Σωληναρίου βρίσκεται σε προνομιακή θέση με μοναδική θέα. Πρόκειται για κτίσμα των αρχών της δεκαετίας του 1970 με μοντέρνα αρχιτεκτονική. Φαρδιά μαρμάρινη σκάλα, με 14 σκαλοπάτια, οδηγεί στην κεντρική είσοδο του κτιρίου, η οποία ανοίγεται στον πρώτο όροφο, ώστε να δοθεί μεγαλύτερη επιβλητικότητα.  Το κτίριο στο εσωτερικό του διαθέτει,  1 μεγάλο θάλαμο υποδοχής, 2 μεγάλες αίθουσες διδασκαλίας, 1 αίθουσα που στεγάζει το Νηπιαγωγείο, ένα μεγάλο γραφείο με τουαλέτα για το προσωπικό του σχολείο. Στο ισόγειο υπάρχουν οι τουαλέτες των μαθητών, μικρή πιλοτή και το λεβητοστάσιο.
 Στο βορειοανατολικό τμήμα του κτιρίου και ακριβώς πάνω από την πιλοτή, υπάρχει αυτόνομο διαμέρισμα (διάρι με κεντρική θέρμανση) για τη φιλοξενία του εκπαιδευτικού προσωπικού κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.
Το σχολείο  εκτός απ” τη μεγάλη εξωτερική αυλή με το γήπεδο του μπάσκετ, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κτιρίου, διαθέτει και μια μικρή εσωτερική αυλή με αίθριο, για βιοκλιματικούς λόγους (τα τοιχία ολόγυρα  προσφέρουν σκίαση στους μαθητές την ώρα του διαλείμματος  και  προστασία από το δυνατό αέρα).
Το  Σχολείο τη σχολική χρονιά 1994 – 95 είχε 10 μαθητές που μοιράζονταν σε όλες τις τάξεις, εκτός της Α΄(δεν είχε μαθητές), δίδασκε ο δ/λος Αγγέλης Βασίλης και δε λειτουργούσε Νηπιαγωγείο.
                                                                                                         Έτσι έζησα το σχολείο τη σχολική χρονιά 1994-1995 όταν υπηρέτησα σ” αυτό ως αναπληρωτής δ/λος και φιλοξενήθηκα στο υπέροχο σπίτι του!!! 

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

Δημόσιος Απολογισμός του έργου της Δημοτικής Αρχής Αλιάρτου

ΔΗΜΟΣ ΑΛΙΑΡΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Την Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014 και ώρα 6.30 μ.μ. στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Αλιάρτου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση
Με Θέμα:
Δημόσιος Απολογισμός της Δημοτικής Αρχής


Προσκεκλημένοι όλοι οι Δημότες του Δήμου μας

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

▶ Τακμάκης για χαράτσι αγροτεμαχίων - Video Dailymotion

▶ Τακμάκης για χαράτσι αγροτεμαχίων - Video Dailymotion

Απειλούν με κινητοποιήσεις οι αγρότες για το χαράτσι στα αγροτεμάχια

Ανοιχτό αφήνουν ακόμη και το ενδεχόμενο κινητοποιήσεων οι αγρότες της Βοιωτίας, αν η κυβέρνηση δεν πάρει πίσω το μέτρο της φορολόγησης και στις καλλιεργήσιμες αγροτικές εκτάσεις.

Χαρακτηρίζουν το χαράτσι δυσβάσταχτο και παγίδα για τους αγρότες καθώς αν επιβληθεί τα χρήματα που θα κληθούν να καταβάλλουν θα είναι πολλά.

Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΩΛΗΝΑΡΙΟΥ

Αφιέρωμα στον Μάνο Χατζηδάκη από το ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ συμμετέχει η ΧΟΡΩΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΩΛΗΝΑΡΙΟΥ.

 
Ανοικτό Θέατρο Κρύας 
9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013 ώρα 21:00
Τροφώνια 2013                                        ΔΕΙΤΕ FOTO ΚΑΙ VIDEO ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑYΛΙΑ ΣΤΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΘΕΤΡΑΚΙ ΤΗΣ ΚΡΥΑΣ.










ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ VIDEO          

Σάββατο 31 Αυγούστου 2013

Έτοιμο το νέο γήπεδο 5χ5 στο Σωληνάρι



Εγκαινιάστηκε από τον Δήμαρχο κο Ντασιώτη Γεώργιο το γήπεδο 5χ5 του Σωληναρίου, στο οποίο διεξήχθη αγώνας μεταξύ μικρών ποδοσφαιριστών του Χωριού και παιδιών από Αλίαρτο,Πέτρα και Υψηλάντη.
Το γήπεδο αυτό θα αποτελέσει διέξοδο για μικρούς και μεγάλους στην Τ.Κ.Σωληναρίου και είναι αίτημα που ικανοποιήθηκε σε χρόνο ρεκόρ από την Δημοτική Αρχή.
Ταυτόχρονα με τα εγκαίνια απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα στους Κεραμάρη Παναγιώτη και Κατσούλα Νικόλαο που τίμησαν με το ταλέντο και το ήθος τους το Βοιωτικό ποδόσφαιρο.

Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ.....

«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»

Ο ρατσισμός που δέχθηκαν οι Έλληνες μετανάστε στις ΗΠΑ , όταν βρέθηκαν εκεί πιστεύοντας ότι πρόκειται για τη γη της Επαγγελίας, όπως πιστεύουν οι μετανάστες που έρχονται σήμερα στην Ελλάδα.


Διάχυτη στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ ήταν η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ανάξιοι των...

προγόνων τους. Φτωχοί συγγενείς της δοξασμένης κληρονομιάς. Ανατολίτες, όχι ευρωπαίοι, άξεστοι και αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος του κλέους του αρχαίου πολιτισμού.

Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932)

Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.

Στο ταξίδι τους  κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες).

Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.

Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.

«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»

Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους.

Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).

Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη- αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών.

Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί!;! Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απαυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..

Την απέχθεια αυτή την σημάδεψε το μένος της Κου-Κλουξ-Κλαν (ΚΚΚ), της περίφημης ρατσιστικής οργάνωσης, που έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια πέραν από τους ανθρώπους μαύρου δέρματος και… στους Έλληνες. Πυροβολισμοί, εμπρησμοί και άλλες κορυφώσεις έγραψε η ιστορία αυτής της «σχέσης».

Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες». Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeks» Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό.

Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.

Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες.

Οι πόλεμοι του πρώτου μισού του αιώνα σφυρηλάτησαν «σκληρές» καρδιές στους Έλληνες δίνοντας μέσα από το πρίσμα των εχθροπραξιών και απ’ τα στατιστικά που αναφέραμε παραπάνω, την εντύπωση ενός έθνους μιλιταριστών και αμοραλιστών. Όπως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν φυλές που έρχονται από περιοχές που οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκδημοκρατίσουν, όπως το Αφγανιστάν.

Επιστρέφοντας στην εργασιακή συμπεριφορά και οργάνωση οι Έλληνες έδειξαν ένα μεικτό πρόσωπο. Από τη μία πρωτοστάτησαν ή συμμετείχαν σε συνδικάτα και αγώνες, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο  ενός άλλου Dan Georgakas (και εδώ), Έλληνα αναρχικού αυτήν τη φορά.

Από την άλλη, όμως, χρησιμοποιήθηκαν ως απεργοσπάστες όπου η εργοδοσία εύρισκε ανθρώπους που θα ρίσκαραν ώστε να κερδίσουν τα ως προς το ζην. Χαρακτηριστικό ήταν το πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000. Δεν ήταν τα μόνα κρούσματα διωγμών που συνέβησαν εις βάρος των ομοεθνών μας τη δύσκολη εκείνη εποχή. Νιου Χαμσάιρ- 1906, Σικάγο 1907, Γουάιτ Πάιν-1908 κ.α.. Μάλιστα σε ένα συμβάν στην Ουάσινγκτον, Αμερικάνοι έβαλαν Έλληνες σε πλοιάριο και τους είπαν να μην επιστρέψουν γιατί θα πυροβοληθούν.

Τα φθηνά χέρια των Ελλήνων τους έφερναν στις δουλειές και ελέω Μεγάλης Ύφεσης (1929) οι Αμερικάνοι «στενεύονταν» στο καρεκλάκι του σοφρά της ανεργίας. Αλλά κατηγορούσαν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές στις οποίες την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να εργάζονται θεωρώντας τες κατώτερες και ευτελείς. Όπως δηλαδή, τώρα κατηγορούμε τους μετανάστες για το ότι δεν βρίσκεις δουλειά σε οικοδομή, αλλά ο φραπέ πήγαινε σύννεφο.

Βέβαια, για την εικόνα του μιλιταριστή απεργοσπάστη ευθύνη κυρίαρχη έχουν και τα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν το στερεότυπο την ίδια ώρα που (το «μεικτό» πρόσωπο των Ελλήνων) συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες εναντίων εργοδοτών που χρησιμοποιούσαν απεργοσπάστες . Καθίσταται σαφές ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λανθασμένη.

Επιστρέφοντας στην South Omaha, η χρήση Ελλήνων ως απεργοσπάστες σε κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής εξόργισε τον κόσμο. Σε μια ένταση που δημιουργήθηκε συνέπεια αντίδρασης των εργαζομένων, ένας αστυνόμος (Εντ Λόουρι) δολοφονείται από Έλληνα απεργοσπάστη (Γιάννης Μουσουρίδης). Τότε ξεσπά λυντσάρισμα σε όποιον Έλληνα κινούνταν στην πόλη και εμπρησμοί των ιδιοκτησιών (κατοικιών και καταστημάτων) των ομοεθνών μας. Λεπτομέρειες μας παρέχει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής John G. Bitzes εδώ για το πως προστατεύτηκαν οι συμμετέχοντες, για την καλή τύχη του Ι. Μουσουρίδη και την… κακή του Νικόλα Τζιμίκα που δολοφονήθηκε μάλλον ως οφθαλμός αντί του οφθαλμού του αστυνόμου.

Τα γεγονότα της South Omaha αναπαρήγαγαν τα μέσα της εποχής με τρόπο που ερέθιζε το ρατσιστικό ένστικτο, τον φόβο και το μίσος (σας θυμίζει τίποτα;) κατά των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα να έχουμε προβλήματα πογκρόμ σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Κάνσας Σίτυ (Κάνσας) και το Ντέιτον (Οχάιο).

Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; (παράθεση από τον Ιό):

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας.

Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη "Ελληνες εν Αμερική" του "Ελληνικού Αστέρος" του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα'- τους απευθύνθηκαν. Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.

ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. "Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον' γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια" (15/1/1909).

ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain' συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ' όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του" (5/2/1909).

ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter' συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των" (19/2/1909).

ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ. "Την φρικώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω `Νέα'. Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Ελληνεςζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Ελληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις έν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία και του περιοίκου πληθυσμού. Ενεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ' ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως" (5/3/1909).

ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. "Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ' ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ' ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων" (29/1/1909).

ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. "Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ'. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ' είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων" (1/1/1909).

Φεστιβάλ Τορόντο- Καναδάς

Θέλετε σουβλάκι και πίτες ωραία ψημένες από Καναδούς; Καλωσορίσατε στο Τορόντο του Καναδά. Εδώ κάθε χρόνο και προς τιμήν των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν βάναυσα από την πόλη, με εμπρησμούς και απείρου… μίσους σκηνές, πραγματοποιείται κάτι σαν φεστιβάλ με παραδοσιακές Ελληνικές λιχουδιές, όχι τόσο για τον εξευγενισμό των Καναδών αλλά κυρίως ως αντιρατσιστική πρωτοβουλία συμφιλίωσης και ανθρωπισμού.

Τότε, γύρω απ’ το 1918 (λίγο νωρίτερα για την ακρίβεια) ο Εθνικός Διχασμός επηρέασε την εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό (;!;). Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εκληφθεί από τους Καναδούς, εν προκειμένω, ως υπεκφυγή. Την ώρα που Καναδοί στρατιώτες άφηναν τις οικογένειές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό της Αντάντ.

Η επιστροφή των στρατιωτών βρήκε τους Έλληνες να έχουν κυριαρχήσει στο εμπόριο και να έχουν διεισδύσει στα οικονομικά του Τορόντο με καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.. Αυτό δεν άρεσε στους βετεράνους που με τα χούγια του πολέμου στο σώμα τους αναζητούσαν ελπίδα στη χώρα τους. Το ποτήρι έσταξε τον Αύγουστο του 1918 όταν βετεράνοι και απλοί πολίτες (γύρω στους 20.000) επιτέθηκαν σε ό,τι υπήρχε ελληνικό και δεν άφησαν εστιατόριο για εστιατόριο. Σχεδόν τέσσερεις μέρες οδομαχίες έλαβαν μέρος με τελικό αποτέλεσμα σωματικές βλάβες Ελλήνων (μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές.

Αυτά τα γεγονότα είναι, λοιπόν, η αφορμή που το Τορόντο κάθε χρόνο μυρίζει γύρο. Αυτόν τον βίαιο Αύγουστο (Violent August).

Συμπεράσματα:

Σε αυτήν τη μακροσκελή αναφορά προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα περίγραμμα τόσο των συμπεριφορών των Ελλήνων μεταναστών όσο και των διακρίσεων τις οποίες υπέστησαν στις αρχές κυρίως του προηγούμενου αιώνα μας.

Ειλικρινής επιθυμία μας ήταν να αντιληφθούμε ότι την εγκληματικότητα δεν πρέπει να την εντοπίζουμε στα Έθνη αλλά στα άτομα. Σε κάθε χρονική στιγμή, όπως είδατε, την εγκληματικότητα την «παράγουν» άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όπως εύστοχα αναφέρει η Έκθεση Wickersham (Τόμος 13, σελ. 69), η συγκέντρωση πολλών αντρών, νέων και χαμηλής καλλιέργειας σε γκετοποιημένες συνθήκες είναι κάποιοι από τους λόγους.

Το αντίδοτο στην αύξηση των πιθανοτήτων παραβατικότητας φέρνει η ισορροπία στη σύνθεση αντρών-γυναικών, η μόρφωση, η εκμάθηση της γλώσσας υποδοχής και άλλες ενέργειες που ωθούν σταδιακά σε αφομοίωση των «ξένων» στη νέα τους πατρίδα.

Η ισορροπία αυτήεπέρχεται σταδιακά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή όταν άρχισαν περισσότερες Ελληνίδες να περνούν τον Ατλαντικό. Χαρακτηριστική είναι η μείωση της εγκληματικότητας των παιδιών των μεταναστών. Ακόμη πιο μικρή (πάντα σε σχέση με εκείνη των ντόπιων) εκείνη των παιδιών των παιδιών των πρωτο-μετανταστών. Η αφομοίωση εξομαλύνει σχέσεις και συμπεριφορές. Σε σημείο μάλιστα που πολλοί από τους τωρινούς ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ να δυσανασχετούν με την αύξηση της μετανάστευσης στη χώρα του Θείου Σαμ.

Η διάκριση μεταξύ Βορρά-Νότου για τους κατοίκους της Ευρώπης δεν συναντιόταν μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες Αγγλοσαξονικές χώρες. Η Αυστραλία, λόγου χάρη, έστειλε απεσταλμένο στην Ευρώπη για να ανακοινώσει τη μείωση των μεταναστών που θα δέχεται από Ελλάδα (και άλλες χώρες του Νότου) και την προτίμηση προς χώρες όπως η Γερμανία (και άλλες χώρες του Βορρά). Στις εφημερίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα βρείτε τα σχετικά δημοσιεύματα.

Η αντίληψη του κόσμου για τον «Έλληνα» άλλαξε όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Ελληνικό Λαό ο οποίος χίμηξε στον άνισο αγώνα κατά της Ιταλικής και μετά της Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Στον αγώνα της αξιοπρέπειας (και όχι του ρεαλισμού). Τότε και μόνον τότε το να αποκαλείσαι Έλληνας αποτέλεσε στοιχείο αυτοσεβασμού

Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής (τί είπα τώρα;). Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη "χρήση" των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν.

"Χρήση" που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια).

Το συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτό το κείμενο είναι ότι το «άθλημα» της καλλιέργειας και της αξιοπρέπειας είναι αυτό που δίνει αυθυπαρξία στη γη τούτη και καμιά εθνοτική ταμπέλα. Δεν είσαι «ψηλός» επειδή είσαι Έλληνας ή Λιθουανός, αλλά επειδή στέκεσαι στη γη ως προσωπικότητα. Δύσκολο αλλά αληθές.

Η έρευνα έγινε από το www.TVXS.gr, αποστολή: Γιώργος Θαλασσινός, παράθεση iospress.gr via  thessalonikiartsandculture.gr
Πηγή: alfavita.gr

Κυριακή 18 Αυγούστου 2013

Ελεγκτές και χωροφύλακες

Πολλοί φίλοι αναγνώστες μου έχουν ζητήσει να γράψω για τον θάνατο του 19χρονου Θανάση Καναούτη, μετά από έλεγχο εισιτηρίων σε τρόλεϊ. Αρκετοί μου έχουν στείλει βίντεο με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, για να τα ανεβάσω στο μπλογκ. Τώρα που έγινε η κηδεία του Θανάση Καναούτη, μπορώ να ....
γράψω.

Πρώτα απ’ όλα, τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια και τους φίλους του Θανάση Καναού
τη. Είναι άδικο να χάνεται ένας νέος άνθρωπος. Είναι ακόμα πιο άδικο να χάνεται με αυτόν τον τρόπο.

Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα να γίνεται έλεγχος εισιτηρίων από εθελοντές που παίρνουν …bonus.

Εκείνο που ξέρω είναι πως γίνεται μια συστηματική και συστημική προσπάθεια να στραφούν οι Έλληνες πολίτες ο ένας εναντίον του άλλου.

Ξέρω ακόμα πως αυτή η προσπάθεια αποδίδει.

Τα χειρότερα ένστικτά μας αναδύονται -το ευνοεί η χρεοκοπία της χώρας- και, αντί να στραφούμε ενάντια σε αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό και μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στην εξαθλίωση, πάμε ολοταχώς για να σκοτωθούμε μεταξύ μας.

Είναι εντυπωσιακό το μίσος που συναντάς στην κοινωνία. Είναι εντυπωσιακό το μίσος που συναντάς στο Διαδίκτυο. Κανείς δεν ακούει κανέναν. Ένα ατελείωτο βρισίδι.

Και όλοι έχουν δίκιο. Δια της αποδείξεως πως ο άλλος έχει άδικο, οι πάντες «δικαιώνονται».

Και κανείς δεν στέκεται μια στιγμή να σκεφτεί «ποιον συμφέρει αυτό;». Πάντως, όχι την ελληνική κοινωνία.

Οι πολίτες οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές και, μετά, ένα ολόκληρο σύστημα τους ενοχοποιεί που οδηγούνται στα άκρα.

Αυτό είναι έγκλημα. Έγκλημα εκ προμελέτης.

Για να διασωθεί η πολιτική και η οικονομική ελίτ της χώρας, για να διασωθούν οι γνωστές οικογένειες, οδηγούνται στην αλληλοεξόντωση οι Έλληνες.

Οι Έλληνες που περιμένουν να τους σώσει η Παναγία. Η Παναγία σάπισε σαν την ελληνική κοινωνία. Δεν μπορεί να σώσει κανέναν. Δεν υπάρχει Παναγία στην ελεύθερη αγορά, ανόητοι. Την Παναγία την επικαλούνται πια τα καθάρματα. Όπως και την πατρίδα.

Ο μόνος έλεγχος που πρέπει να γίνει στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία είναι ο έλεγχος για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Να ενεργοποιηθεί η Επιτροπή λογιστικού ελέγχου για το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Η μόνη λύση και ελπίδα για την σημερινή Ελλάδα είναι η Δικαιοσύνη.

Γράφω εδώ και τρία χρόνια πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η απουσία Δικαιοσύνης.

Η απόδοση Δικαιοσύνης δεν είναι κεντρικό αίτημα. Καθόλου περίεργο, αν σκεφτείς πως κάθε Έλληνας ξεχωριστά αισθάνεται αδικημένος και πιστεύει πως αυτός -και μόνον αυτός- έχει απόλυτο δίκιο.

Ο θάνατος του Θανάση Καναούτη αντιμετωπίστηκε σαν μια ιδανική ευκαιρία για χιλιάδες ανθρώπους να αποδείξουν πως έχουν δίκιο και, κυρίως, πως οι άλλοι έχουν άδικο.

Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου αντιμετωπίζεται σαν μια ευκαιρία για προσωπική εκτόνωση και ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Ελεγκτές όλοι. Έξαλλοι με τον ελεγκτή του τρόλεϊ οι ελεγκτές. Έξαλλοι οι ρουφιάνοι με τον ρουφιάνο.

Γέμισε η χώρα χωροφύλακες. Αν ξαναφτιαχτεί η Χωροφυλακή, λογικά θα υπάρχουν εκατομμύρια αιτήσεις για πρόσληψη.

Η χρεοκοπία της χώρας ανέδειξε την ένδεια της χώρας σε ανθρώπινο δυναμικό. Πολιτική και πνευματική ηγεσία είναι για τα μπάζα. Οι δικαστές διεφθαρμένοι και ανύπαρκτοι. Οι «υγιείς δυνάμεις» πιο άρρωστες από ποτέ. Του θανατά.

Και οι πολίτες; Οι πολίτες είναι σχεδόν έτοιμοι να αποδεχτούν ως «τζαμπατζή» τον άνεργο. Όχι τον εφοπλιστή, τον άνεργο.

Όταν γίνεσαι σκλάβος με την θέλησή σου, δεν υπάρχει ελπίδα για σένα.

Δικαιοσύνη ή κόλαση. Δεν θα βαρεθώ να το γράφω.

(Α ναι, και δεν είμαι σίγουρος πως έχω δίκιο. Μπορεί να κάνω και λάθος.)    http://pitsirikos.net/

(Νεκρός ετών 19).Το εισιτήριό σας παρακαλώ...ρε, δεν ντρέπεσαι λίγο; Εγώ την δουλειά μου κάνω...τα παράπονά σας αλλού...


Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Πόσο απλή απάντηση! Και πόσο ακαταμάχητη...
Τι να πεις, τι ν’ αντιγυρίσεις όταν σου μοστράρουν μια τέτοια απάντηση;
Σου λέει

«ψάξε βρες τον υπεύθυνο και πές του τα. Η δική μου θέση δεν περιλαμβάνει παραλαβή παραπόνων».
Τυπικά, θα πρέπει να....
πας «παραπάνω».
Στον «προϊστάμενο».
Κι εκεί όμως θ’ ακούσεις τα ίδια.
Κι αν πας παραπάνω, τα ίδια θ’ ακούσεις.
Και παραπάνω - αν κατορθώσεις να φτάσεις (πχ είναι απασχολημένος, δεν είναι εδώ, δεν είναι αρμόδιος, θα πρέπει να κλείσετε ραντεβού μετά από δυό μήνες, είναι σε άδεια, κλπ κλπ) τα ίδια θ’ ακούσεις.
Και πιο πάνω και πιό πάνω...
Μέχρι (θεωρητικά) να φτάσεις στον ανώτατο διοικητή του Οργανισμού που θα σε παραπέμψει στον Υπουργό, για να παραπέμψει κι αυτός μετά (αόριστα και στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν δεν σου πει ο γραμματέας του μην κάνετε τον κόπο, δεν είναι της αρμοδιότητος του κυρίου Υπουργού) το θέμα σου στις «αρμόδιες υπηρεσίες που θα επιληφθούν της έρευνας του αιτήματός σας» - κι αφού υπάρχουν «αρμόδιες υπηρεσίες» γιατί δεν σου τις έλεγαν από πολύ νωρίτερα και προτού φτάσεις σ’ αυτόν;) και να...βαλτώσει το θέμα...πνιγμένο σε μια «ακαθόριστη γραφειοκρατία»...
Για πόσον καιρό πιστεύεις ότι θ’ αντέχεις να τηλεφωνείς και (όταν πιάνεις τον υπεύθυνο – αν σου τον καθορίσουν) να εισπράττεις ως απάντηση πως «η επιτροπή δεν συνεδρίασε ακόμη», κλπ κλπ ή πως «έτσι ορίζει ο νόμος και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα» ή στην καλύτερη περίπτωση, «είναι θέμα νομοθετικής ρύθμισης που ή δεν κρίνεται ωφέλιμη επί του παρόντος» ή «ίσως υπάρξουν σκέψεις για το μέλλον αλλά οπωσδήποτε όχι επί του παρόντος»...
Για άλλη μια φορά θα έχει αποδειχτεί πως η γραφειοκρατία είναι ανίκητη....όπως και η βλακεία βεβαίως...και η ωφελιμιστική κουτοπονηριά. Που όμως, όσο ενοχλητική και αφελής κι αν μοιάζει, πάντα μα πάντα «νικάει»...και δη, κατά κράτος...
Έξυπνος σχεδιασμός. Η Γραφειοκρατία ως δίκτυο «υπεύθυνων αρμόδιων ανεύθυνων αναρμοδίων».
Βλέπεις, τα «παράπονα» εντάσσονται πάντα στον πυρήνα της (κακο)διαχείρισης.
Όπου κακοδιαχείριση σημαίνει (επιεικώς) «κακός σχεδιασμός λειτουργιών».
Δηλαδή, σχεδιασμός μη προσανατολισμένος στην «άμεση και ικανοποιητική εξυπηρέτηση των αναγκών και αιτημάτων του Πολίτη/πελάτη».
Ο οποίος – μην το ξεχνάμε – πληρώνει – και μάλιστα ΑΔΡΑ – γι’ αυτό. Μέσω της πάσης φύσεως φορολογίας. Εξ’ ου και είναι ο Μεγάλος Εργοδότης. Το Big Boss. Το σύνολο όλων των φορολογουμένων Πολιτών άλλωστε δεν αποτελεί την Πολιτεία;
Στον ιδιωτικό τομέα αυτό έχει λυθεί. Στα πλαίσια του management και μιας διαχείρισης/διοίκησης προσανατολισμένης στην ΑΜΕΣΗ «περισυλλογή» των «παραπόνων» (βλ. «εντοπισμός προβλημάτων – αδυναμιών συστήματος» και άμεση επίλυσή τους ώστε να μην ξαναπροκύψουν).
Η επιχείρηση/οργανισμός που λειτουργεί έτσι, προορίζεται ν’ αναπτυχθεί. Αυτή που θ’ αδιαφορήσει γι’ αυτό, είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί από την αμείλικτη αγορά των «πελατών που απλά θα της γυρίσουν την πλάτη».
Στο Δημόσιο όμως;
Πολύ απλά, όπου κι αν συντύχεις όργανο του δημοσίου, ότι στραβό κι αν σου φέξει, αυτή την απάντηση θα πάρεις.

«Εγώ την δουλειά μου κάνω κύριέ μου/κυρία μου...τα παράπονά σας αλλού...»

Τι κι αν η διαφθορά πάει σύννεφο εκεί μέσα δεκαετίες τώρα;
Το θράσσος περισσεύει.
Είναι σαν να σου λέει:

«χωράφι μου είναι ρε το Δημόσιο, ότι γουστάρω θα κάνω. Κι αν σ’ αρέσει».

μόλις θα τύχει να υποστείς στην καμπούρα σου την φρίκη της ανεπάρκειάς τους (μήπως το Δημόσιο σαν σύνολο δεν είναι τάχα ένα κράμα ανθρώπινων δράσεων, αποφάσεων, πράξεων και παραλείψεων;) θα δεις τον εκάστοτε «εκπρόσωπό» του να παίρνει το γνωστό ύφος και να σου δίνει την παραπάνω απάντηση.
Σε όποιο μα όποιο τμήμα του κι αν αφορά.
Ακόμη δε (πλέον) και σε ιδιότυπες συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (πχ Μετρό, Διόδια, κάποιες ΔΕΚΟ, κλπ).
Ενώ στον ιδιωτικό τομέα ο «ανεπαρκής» ή/και «προβληματικός» θα έπαιρνε με την μια την άγουσα για το σπίτι του, στο Δημόσιο όχι μόνον παραμένει αλλά «σου την λέει» κι από πάνω.
Και μην κάνεις το λάθος να του πεις «ρε φίλε, για συμμαζέψου λίγο. Εγώ σε πληρώνω», τότε είναι που δεν σε ξεπλένει ούτε ο νιαγάρας. Θα σου βρει χίλιους δυό τρόπους (κολπάκια της γραφειοκρατίας, άσσοι στα μανίκια του) για να σε παιδέψει μέχρις εμφράγματος).
Οι περισσότερες (σοβαρές) επιχειρήσεις/οργανισμοί του ιδιωτικού τομέα έχουν αναθέσει αυτό το καίριο πρόβλημα στον τομέα Δημοσίων Σχέσεων – επικοινωνίας και στο τμήμα Παραπόνων. Ουσιαστικά, έχουν μετατρέψει την «πηγή προβλημάτων» (παράπονα – δυσαρέσκεια πελατών) σε «πηγή επιχειρησιακής δημιουργίας». Αυτό είναι στην κυριολεξία το «μυστικό Ελντοράντο» μιας επιχείρησης. Ο ίδιος ο πελάτης σε καθοδηγεί προς την «κορύφωση» της άριστης επιχειρησιακής λειτουργίας. Κι αυτό γιατί ο «εντοπισμός του προβλήματος» είναι η αρχή του παντός για τον οργανισμό που φιλοδοξεί να εξελίσσεται και ν’ αναπτύσσεται. Η τακτική απλή. «Εντοπίζω» το πρόβλημα και φροντίζω να το λύσω τροποποιώντας/εξελίσσοντας με τέτοιον τρόπο το Σύστημά μου ώστε απλά να μην ξαναπροκύψει.
(Ο γνωστός κανόνας της ανθρώπινης εξέλιξης που λέει: «μια φορά λάθος δικαιολογείται, δεύτερη όχι»...ή αλλιώς, στο αρχαιοπρεπέστερον «το δις εξ’ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού»).
Αυτοί λοιπόν θα πάρουν το παράπονο – διαμαρτυρία του πελάτη, θα το παραδώσουν για «χειρισμό» στο κατάλληλο τμήμα, αυτοί με τη σειρά τους θα το επεξεργαστούν σε συνεργασία πάντα με το αρμόδιο τμήμα πρώτης γραμμής που το αντιμετώπισε face to face και η διαδικασία θα μετα-δρομολογηθεί πλέον έτσι που να μην ξαναπροκύψει – τουλάχιστον αυτό το ίδιο πρόβλημα.
Οι πιο «προχωρημένες επιχειρήσεις/οργανισμοί» μάλιστα έχουν αναθέσει αυτή την καίρια – ζωτική λειτουργία στον ίδιο τον «πρωταρχικό υπάλληλο/αποδέκτη».
Έτσι, αφαιρείται ακόμη κι αυτή η «γραφειοκρατική και ψυχολογικά επίπονη για τον πελάτη» διαδικασία του να πάρει την απόφαση ν’ απευθυνθεί σε μια Τρίτη υπηρεσία, το Γραφείο Παραπόνων.
Έχει την «ευχαρίστηση» να συνεχίσει να μιλάει για το «πρόβλημα» στην ΙΔΙΑ την «πηγή του προβλήματος» (όπως την βλέπει αυτός). Μ’ άλλα λόγια, σ’ αυτόν που «ξέρει» και θεωρείται υπεύθυνος γι’ αυτό. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο βλέπεις να μιλάς κάθε τόσο με άλλον και να χρειάζεται να του εξηγείς απ’ την αρχή το πρόβλημα. Ενώ ο «πρώτος» το «βίωσε άμεσα», το ξέρει «από πρώτο χέρι», άρα ο πελάτης δεν μένει με την «δυσαρέσκεια».
Χώρια, που, ίσως ο δυσαρεστημένος πελάτης προτιμήσει να δώσει τόπο στην οργή και να μην απευθυνθεί εντέλλει στο Γραφείο Παραπόνων.
Αυτό σημαίνει ένας χαμένος πελάτης, φήμη κακής λειτουργίας της επιχείρησης και μια χαμένη πολύτιμη ευκαιρία να εντοπιστεί ένα πρόβλημα και να λυθεί ώστε να μην ξαναπροκαλέσει «δυσαρεστημένους πελάτες/πολίτες».
Πόσω μάλλον που ο πλέον αρμόδιος να του εντοπιστεί, να καταγράψει και να προωθήσει ένα τέτοιο πρόβλημα είναι ο ίδιος ο υπάλληλος στον τομέα του οποίου συνέβη. Αυτός ο ίδιος μάλιστα είναι και ο πλέον αρμόδιος να εισηγηθεί και ένα «πρώτο σχέδιο αντιμετώπισης και επίλυσης» του συγκεκριμένου προβλήματος του πεδίου του. Είναι ο κανόνας του management που λέει στα στελέχη του:

«Αν προκύψει πρόβλημα και δεν το αναφέρετε και συνεχίσει να υφίσταται και να προκαλεί «απώλειες πελατών και φήμης» είστε υπεύθυνοι και θα υποστείτε τις συνέπειες.
Αν όμως αναφέρετε πρόβλημα, είστε υποχρεωμένοι να προτείνετε και «λύση». Διαφορετικά, είστε πάλι υπεύθυνοι. Τουτέστιν, κρίνεστε ανεπαρκείς ως στελέχη της συνολικής οργανωτικής μηχανής/οργανισμού».

Αυτά όμως στις «προχωρημένες επιχειρήσεις».
Στο Ελληνικό Δημόσιο αντιθέτως;
Δυστυχώς, η πάγια τακτική εδώ είναι η «απόκρυψη του προβλήματος κάτω από το χαλί». Συνεπώς, η «αέναη συντήρησή» του. Κάνουν όλα τα στελέχη και υπάλληλοι πως απλά δεν υφίσταται πρόβλημα. Ή κι αν υφίσταται, δεν θεωρούν εαυτούς υπεύθυνους για τη λύση του. Παρά κάποια αόριστη, μεταφυσική «Άλλη Αρχή».
Σου λέει «εγώ πληρώνομαι απλά για να υπάρχω εδώ μέσα και να κάνω αυστηρά ότι εντέλομαι να κάνω από την πάγια διαδικασία διεκπεραίωσης. Δηλαδή, την γραφειοκρατία. Τα παράπονά σας στον Δήμαρχο. Ή καλύτερα, στον Υπουργό, στον Βουλευτή, στο Κόμμα, στη Δικαιοσύνη (κοινώς, πλήρωνε ηλίθιε πολίτη ένα σκασμό λεφτά για να πάρεις δίκη στα Διοικητικά Δικαστήρια μετά από δέκα χρόνια και βεβαίως να μην δικαιωθείς ποτέ. Ηλίθιε. Το κατάλαβες; ή να το επαναλάβω;».
Όλοι, οι πάντες (από τους πολίτες) έχουν να θυμηθούν κι ένα ανάλογο παράδειγμα.
Αυτό που δεν έχει συνειδητοποιηθεί όμως ακόμη είναι πως οι Δημόσιοι Υπάλληλοι αισθανόμενοι πλέον στο πετσί τους την αύξηση των «κοινωνικοπολιτικών πιέσεων» επ’ αυτών των προβλημάτων και άλλων χιλίων δυό παρομοίων (που πάντα καταλήγουν στην εν γένει ανεπάρκειά τους και την αναγκαστική επιλογή αντικατάστασης των «ανεπαρκών υπαλλήλων/στελεχών») έχουν πλέον συμπήξει ένα είδος άτυπης «συμπαγούς τάξης» έναντι «όλων των υπολοίπων» Πολιτών της κοινωνίας.
Ιδίως μετά την θανάσιμη διαπίστωση πως ο ιδιωτικός τομέας έχει ματώσει με 1.5 εκατομμύριο ανέργους. Ενώ ο Δημόσιος με καμία στην κυριολεξία – ή έστω απειροελάχιστες σε σχέση με τον Ιδιωτικό – απώλεια.
Ο Δημόσιος Τομέας, παρ’ όλα αυτά, παραμένει «προστατευμένος» και «ανέγγιχτος».
Οι πιέσεις της κοινωνίας (των υπολοίπων «μη ευνοημένων Πολιτών») - ως προς αυτό - προς την Πολιτεία και τους Πολιτικούς βεβαίως όλο και αυξάνονται.
Πλην όμως, οι Δημόσιοι υπάλληλοι νοιώθουν πραγματικά, ιδίως μέσα στην κρίση, ως μια «άλλη» τάξη. Μια «προστατευμένη τάξη». Μια προστατευμένη Ισχυρή Τάξη.
Και ως εκ τούτου, προκειμένου να προστατεύσουν τα προνόμιά τους, είναι έτοιμοι να βγάλουν νύχια «εναντίον όλων».
Έχουν φτάσει να λένε μεταξύ τους πως «εάν δεν επιβαρυνθεί όλος ο κόσμος με χαράτσια και έκτακτες φορολογίες, τότε εμείς δεν θα πληρωθούμε και θ’ αρχίσουν και οι απολύσεις δικών μας»...
Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι αυτή τη στιγμή οι πιο πιστοί υπάλληλοι της Τρόϊκας.
Είναι έτοιμοι να γίνουν ακόμη και οι πιο απηνείς εισπράκτορες ενάντια στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αρκεί να διαφυλάξουν τη θεσούλα τους και τα προνόμιά τους.

Πως αλλιώς θα δεχόντουσαν κάποιοι να γίνουν μέχρι και ελεγκτές εισιτηρίων;
Ποιοί κινούνται μ’ αυτά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς άραγε;
Οι προνομιούχοι;
Η φτωχολογιά δεν είναι; Αυτοί που χτυπιούνται περισσότερο από όλους απ’ τα αδίστακτα φορομπηχτικά θανάσιμα μέτρα...
Να θυμηθούμε τι εκρηκτικός ξεσηκωμός έγινε πρόσφατα στην Βραζιλία μόλις αυξήθηκαν τα εισιτήρια;
Κι όμως...
Παρ’ όλα αυτά, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε κάποιες ιδιομορφίες που επέτρεψαν κάποιοι Πολιτικοί στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνία.
Ένας υπέρογκος αριθμός μεταναστών (παράνομων στην πλειοψηφία τους) ζει και κινείται στην Ελληνική κοινωνία (και κυρίως στην Πρωτεύουσα). Και δη, εκατομμύρια. Αριθμός που κοντράρει στα ίσα τον αριθμό των Ελλήνων.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, μπαίνεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, διαπιστώνεις με τα ίδια σου τα μάτια ότι κανένας, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ μετανάστης δεν χτυπάει εισιτήριο και οργίζεσαι.
Αυτό δεν είναι τίποτα όμως μπροστά στην οργή που σου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι όταν βλέπεις τον ελεγκτή να ελέγχει τους Έλληνες και να αδιαφορεί για τους αλλοδαπούς.
Κι αν τολμήσεις να του το πεις, θα εισπράξεις χίλιες δυό τσαμπουκαλίδικες απαντήσεις. Ενισχυμένες κι απ’ τον άλλον τον «συνάδελφό» του τον οδηγό :
«θα μας πεις πως θα κάνουμε την δουλειά μας; Τα παράπονά σου αλλού. Όχι σε μας».
Κάποιοι άλλοι το πάνε πιο μακριά : Σου λέει
«να τον γράψω αυτόν, πως; Με τι χαρτιά; Αφού δεν έχει. Να του πω να περιμένει να καλέσω την αστυνομία; Αστεία λες; Θα με μαχαιρώσουν. Δεν τους βλέπεις που είναι συμμορία, πολλοί μαζί; Αλλά κι αν το κάνω, η αστυνομία είναι που θα βάλει τα γέλια στο τηλέφωνο. Θα μου πει, «ρε φίλε μας δουλεύεις»;...»

Και πάει λέγοντας.
Το πιο θρασύ δε όλων είναι πως αυτοί οι κύριοι, κάνοντας την παραπάνω «επιλεκτική παρανομία» θεωρούν πως κάνουν λειτούργημα, πως πρέπει να ελέγξουν τον κόσμο (συγκεκριμένο όμως κόσμο – επιλέγουν βλέπεις «ως Μικροί Θεοί») για να τους υποχρεώσουν να κόβουν όλοι (όλοι;) εισιτήρια. Και βεβαίως, μέσα στο αδίστακτο κεφάλι τους είναι πεπεισμένοι πως αν δεν κόψουν πρόστιμα, τότε δεν θα μαζέψει χρήματα το δημόσιο ταμείο για να τους πληρώσει....

Κάτι ανάλογο σκέφτονται και λένε και κάποια άλλα κοράκια.
Σαν αυτούς που πάνε και κόβουν το ρεύμα από ανάπηρους, άνεργους και συνταξιούχους.
Αλλά και κάποιοι άλλοι.
Του ιδιωτικού τομέα. Για την ακρίβεια, αυτοί των εισπρακτικών εταιρειών που για 300 ευρώ το μήνα θα σε πάρουν ξανά και ξανά, δέκα φορές τη μέρα μέχρι να σε τσακίσουν ψυχολογικά για να σε κάνουν να πληρώσεις το χρωστούμενο δάνειο.
Αυτοί μάλιστα θα πάρουν όπου να’ ναι και κρατικές δουλειές. Οφειλές προς ΔΟΥ, Ασφαλιστικά ταμεία και πάει λέγοντας.

Α, υπάρχουν και κάποια άλλα κοράκια. Οι μπράβοι της νύχτας που είναι έτοιμοι να σπάσουν χέρια πόδια του άτυχου πολίτη επειδή έκανε το λάθος να δανειστεί από τοκογλύφο (και πρέπει να τον ξεπληρώσει βεβαίως στο δεκαπλάσιο) προκειμένου να πληρώσει όλους τους παραπάνω. Κι αυτοί το ίδιο λένε.

«Την δουλειά μου κάνω απλά».

Σε τι διαφέρουν τάχα αυτοί οι τελευταίοι με όλους τους παραπάνω;

Απλά στο ότι αυτοί οι τελευταίοι παραδέχονται ότι ανήκουν στα κοράκια και στις ύαινες.
Όλοι οι παραπάνω προηγούμενοι παριστάνουν πως είναι μια «ανώτερη Τάξη» που δικαιούται να ζει εις βάρος – παρασσιτικά - όλων των υπολοίπων.
(Να θυμηθούμε εδώ πως περίπου 2 εκατομ. Ιδιώτες (αυτοαπασχολούμενοι – κυρίως - και υπάλληλοι) ζουν όλους τους υπόλοιπους μαζί και το Κράτος;)
Αδιαφορώντας αν με την ανήθικη κι αδίστακτη καθημερινή στάση τους (τα πάσης φύσεως «Κοράκια») σκορπίζουν γύρω τους αθλιότητα, μιζέρια κι ενίοτε ακόμη και θάνατο....

Όπως πχ πριν λίγες ημέρες κάποιο νεκρό παλικάρι που βρέθηκε με την πλάτη έξω από το τρόλει και τσάκισε τον αυχένα του εξ’ αιτίας ενός τέτοιου θρασύ αδίστακτου ελεγκτή – δημόσιου υπάλληλου.

Ή όπως οι 4.000 συμπολίτες μας που αυτοκτόνησαν τσακισμένοι από την ανέχεια και βεβαίως πιεσμένοι ΚΑΙ από όλα τα παραπάνω "κοράκια". Τα "Πολιτειακά" συμπεριλαμβανομένων.

Ή όπως κάποια άλλα παλικαράκια που μη έχοντας θέρμανση έβαλαν μαγκάλι μέσα στο δωμάτιό τους να ζεσταθούν. Και κάποιοι πέθαναν δυστυχώς (και όχι, εν έτι 2013 είναι πολύ λογικό να μην γνώριζαν πως δουλεύει μια αρχαία ιδιόμορφη μέθοδος θέρμανσης που έπαψε να χρησιμοποιείται εδώ και κάτι δεκαετίες).

Ή όπως κάποιες δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που πέθαναν από έλλειψη περίθαλψης επειδή κάποιοι αδίστακτοι φονιάδες τους την έκοψαν.

Νεκρός ετών 19 αναζητεί δικαίωση....Νεκροί συμπολίτες μας ζητούν ΔΙΚΑΙΩΣΗ...ΤΩΡΑ...

Τ’ ακούς Πολιτικέ; Τ’ ακούς Πολιτεία;

Για πόσο ακόμη η ακοή σας θα είναι «επιλεκτική»;

Πόσο λέτε θέλει ακόμη για να σας «ξεπεράσουν οι καταστάσεις»;

Διότι κάτι που απέβη ανεπαρκές και «φορτικό για την κοινωνία» (πόσω μάλλον ΘΑΝΑΣΙΜΟ), είναι καταδικασμένο ν’ αλλάξει με κάτι άλλο. Ενίοτε βιαίως...



Γιώργος Ανεστόπουλος